«Το κυνήγι του θησαυρού» είναι μια από τις ατραξιόν του πατρινού Καρναβαλιού, όμως εδώ και δέκα μέρες τα κανάλια έχουν ριχτεί στο κυνήγι του μαύρου κουτιού του Sea Diamond.

            Θα μπορούσε να ήταν ένας σύγχρονος μύθος του Αισώπου. Ένα κρουαζιερόπλοιο γίγας, ένα πολυώροφο πλωτό χωριό, που συνδυάζει την ασχήμια με την πολυτέλεια, είναι ο άρχοντας των θαλασσών, αφού αντέχει ρεύματα, ανέμους, φουρτούνες. Όμως αυτός ο αβύθιστος πλαγιαστός ουρανοξύστης τραυματίστηκε θανάσιμα στα ρηχά, λίγες δεκάδες μέτρα από την ακτή της Σαντορίνης, θυμίζοντας εκείνο το αρσενικό ελάφι που καμάρωνε για την ταχύτητά του, όμως τελικά τα κέρατά του μπλέχτηκαν στα κλαριά ενός θάμνου και τελικά το περήφανο ζώο έπεσε στα χέρια των ναυτικών.

            Δεν πρόκειται για μια απλή ναυτική τραγωδία, αλλά για μια τουριστική τραγωδία ή μάλλον για το ενδεχόμενό της. Σπαρμένες πτώματα ναυτικών είναι οι θάλασσες του κόσμου, σπαρμένο πτώματα λαθρομεταναστών είναι το γαλάζιο του Αιγαίου, όμως σπάνια ένα ναυάγιο έχει προσελκύσει σε τέτοιο βαθμό την προσοχή των καναλιών. Όχι πως δεν είναι είδηση, όχι πως το θέμα δεν πρέπει να διερευνηθεί, όμως το γεγονός ότι εδώ και δέκα μέρες το ναυάγιο αυτό παραμένει «το» θέμα, παραμένει «η» είδηση φανερώνει πολλά για τον μιντιακό και τον πολιτικό πολιτισμό μας.

            Η υπόθεση Sea Diamond μοιάζει να τα έχει όλα. Υψηλή τεχνολογία, λαϊφστάιλ, υποψίες για πολιτικές διασυνδέσεις, βαθύ και ρηχό κράτος και, κυρίως, λαμπερό σκηνικό. Η Σαντορίνη είναι το διαμάντι του τουρισμού μας, πόλος έλξης όχι μόνο των αδειούχων του Αυγούστου, αλλά και τουριστών υψηλού εισοδήματος από όλο τον κόσμο. Ασφαλώς η απομάκρυνση του μαζούτ είναι ζήτημα άμεσης προτεραιότητας, όμως ζήτημα άμεσης προτεραιότητας είναι και η χωματερή των ΄Ανω Λιοσίων που έχει ξεχειλίσει και η μπόχα της απειλεί να πνίξει τη δυτική Αττική.

            Δεν έχει περάσει πολύ καιρός από τότε που τα ΜΑΤ και τα δακρυγόνα έπνιξαν τη μεγάλη απεργία των ναυτεργατών. Τώρα τα ΜΜΕ επιχειρούν να πνίξουν με τη φαντασμαγορική φλυαρία τους κάθε σκίρτημα σκέψης και αγώνα που μπορεί να γεννηθεί. Οι «κάμερες» παντού γίνονται πραγματικότητα, όμως οι τηλεοπτικές κάμερες είναι στραμμένες στις κάμερες του βαθυσκάφους κάτω στην καλντέρα.

(ΠΡΙΝ, «Το τέλος της αγοράς»)