Πενήντα χρόνια συμπληρώθηκαν την Κυριακή από την υπογραφή της Συνθήκης της Ρώμης με την οποία ιδρύθηκε η ΕΟΚ των 6, που εξελίχτηκε στη σημερινή ΕΕ. Είτε είμαστε ευρω-αισιόδοξοι είτε ευρω-σκεπτικιστές, η επέτειος αυτή είναι μια ευκαιρία για ιστορικό και πολιτικό προβληματισμό. Ομως, με λιγοστές εξαιρέσεις (έκτακτη εκπομπή με τον Κώστα Αργυρό στη ΝΕΤ, δελτία της ΕΡΤ και του ΣΚΑΪ), τα περισσότερα κανάλια έδειξαν για την επέτειο το ίδιο ενδιαφέρον που θα έδειχναν οι πιγκουίνοι της Ανταρκτικής αν είχαν τηλεόραση.

Η συνάντηση των 27 Ευρωπαίων ηγετών στο Βερολίνο δεν είναι θέμα  «βαρύ» για  τον τηλεθεατή, αφού η ημέρα στη γερμανική πρωτεύουσα ήταν ζεστή και μουσικοχορευτική, με πολλές βεγγέρες και «λαμπερές» παρουσίες, με πολλά οράματα και ευχολόγια.

Οι εγκέφαλοι των καναλιών κρίνουν ότι «άλλα θέλει ο λαός», δηλαδή θέλει αυτά που οι ίδιοι επιλέγουν να του δώσουν. Την Κυριακή τα πιο πολλά κεντρικά δελτία ήταν αφιερωμένα κυρίως στον αγώνα Ελλάδας-Τουρκίας. Σύμφωνοι, ο αγώνας αυτός είναι είδηση, έχει και παραέχει θέση στο δελτίο, όμως δεν είναι η Μητέρα Ολων των Ειδήσεων, που πρέπει να στριμώξει  όλες τις άλλες! Μόνο σε μια τρικοσμική χώρα θα βλέπαμε έναν υφυπουργό και έναν νομάρχη, τους κ. Γ. Γιακουμάτο και Π. Ψωμιάδη, να έχουν πιάσει επί μισή ώρα στασίδι στα παράθυρα όχι μιας αθλητικής εκπομπής αλλά του κεντρικού δελτίου ενός μεγάλου καναλιού και να συζητούν για τα αίτια της ήττας της Εθνικής και τις ευθύνες παικτών και προπονητή. Και ο βετεράνος τερματοφύλακας Ν. Σαργκάνης, παρών στο διπλανό παράθυρο, παρατήρησε:  «κύριε Γιακουμάτο, εγώ δεν ήρθα στο υπουργείο σας  για σας να πω τι να κάνετε…» 

Ο καθένας μπορεί να έχει γνώμη για τον Οτο Ρεχάγκελ -«είναι Θεός, είναι Θεός ο Γερμανός...», ακολουθεί θαυμαστικό (!) ή ερωτηματικό (;) αναλόγως αν είμαστε στο 2003 ή το 2007-,  όμως δεν επιτρέπεται στον καθένα να έχει μια στοιχειώδη γνώση για το τι είναι σήμερα και πού κατευθύνεται η Ευρωπαϊκή Ενωση. Η γνώση παραμένει προνόμιο των λίγων που καθοδηγούν τους πολλούς.

Μερικοί τηλεσχολιαστές ξεχειλίζουν από ειρωνεία επειδή κάποια πρόχειρα γκάλοπ του δρόμου και του clubbing δείχνουν ότι αρκετοί μαθητές, όπως και διάφορα μοντέλα και εκπρόσωποι της σόου μπιζ, αγνοούν τι γιορτάζουμε την 25η Μαρτίου και απαντούν ότι «ο Γέρος του Μωριά ήταν ο Καραϊσκάκης» ή ότι τότε είπαμε «το ΟΧΙ στους Ιταλούς». Αναρωτιέται κανείς τι θα απαντούσαν οι ίδιοι οι σχολιαστές αν τους ρωτούσαν, π.χ., τι ήταν η Συνθήκη της Ρώμης ή κατά πού πέφτει η Βαλτική. Αυτοί που επιδίδονται μετά μανίας στο  παρακαλλιτεχνικό κουτσομπολιό, ειρωνεύονται την άγνοια των επωνύμων τους οποίους  λιβανίζουν, αλλά και των παιδιών που οι ίδιοι αποβλακώνουν!

Η Κυριακή, λοιπόν, ήταν «ζεστή και ποιητική» στο Βερολίνο, ενώ η νύχτα του Σαββάτου  στο Στάδιο Καραϊσκάκη ήταν ζεστή και κανιβαλική. Λυπάται κανείς που χάσαμε και ταυτόχρονα ντρέπεται για την έλλειψη σεβασμού όχι προς τον προαιώνιο ή ποδοσφαιρικό εχθρό, αλλά προς το ίδιο το άθλημα και την ομορφιά του. Πάλι καλά που κάποιοι δεν συσχέτισαν την ποδοσφαιρική ήττα με την Ιστορία της ΣΤ΄ Δημοτικού, αφού προφανώς τα «ΚΑΠΗ του Γερμανού» δεν διδάχτηκαν, στη δεκαετία του '80, το αμφιλεγόμενο βιβλίο.

(Καθημερινή, "Εικονογράφημα", 27/3/2007)