Στη Βέροια , στον τόπο του εγκλήματος, πήγαν τα κανάλια. Αυτή είναι η δουλειά τους και μπράβο σε εκείνα που την κάνουν καλά. Ομως δεν είναι η δουλειά τους το να μεταφέρουν στο γυαλί κάθε ψίθυρο, φήμη ή εικασία. Kάποια είδε κάποιον να τσουλά ένα καροτσάκι του σούπερ μάρκετ, τυλιγμένο με μια κουβέρτα, από το οποίο εξείχαν δύο παιδικά ποδαράκια. Κάποιος ειδικός διαβεβαιώνει ότι οι πυρκαγιές στη χωματερή της Ημαθίας ήταν τυχαίες, δεν είχαν τίποτα το ύποπτο. Την ίδια ώρα ένας άλλος ειδικός, σε άλλο κανάλι, αποκαλύπτει ότι η φωτιά ήταν «κυκλική», άρα ύποπτη. Κάποια άκουσε μια ύποπτη τηλεφωνική συνομιλία, κάποιος είδε ένα ύποπτο αυτοκίνητο. Μας πώς είναι δυνατόν να σερβίρονται έτσι χύμα, χωρίς διασταύρωση, χωρίς αξιολόγηση αυτές οι πληροφορίες, που τόση οδύνη, τόση σύγχυση μπορούν να προκαλέσουν;

Eνας ρεπόρτερ υποστήριξε ότι τα πέντε εμπλεκόμενα παιδιά «ήταν εξαιρετικά παραβατικές φύσεις»! Μα πώς το έμαθε, πώς το μάντεψε, όταν δεν είχε περάσει ούτε ένα 24ωρο από τότε που «έσκασε» το θέμα;

Η αμερικανική σειρά «Στον τόπο του εγκλήματος»  (CSI: Crime Scene Investigation) δείχνει τον τεράστιο ρόλο που παίζουν τα εγκληματολογικά εργαστήρια, η επιστημονική μελέτη των ευρημάτων για την εξιχνίαση ενός εγκλήματος -και όχι το «μου είπαν»,  «άκουσα»,  «υποθέτω». Ομως στην ελληνική περίπτωση, τα γεγονότα, τα στοιχεία και τα σενάρια έχουν ισοδύναμο τηλεοπτικό ρόλο. Τα περισσότερα κανάλια «ξεχείλωσαν» το θέμα, όχι για να αναδείξουν ένα μείζον κοινωνικό ζήτημα, αλλά για να παραγεμίσουν τον «πολύτιμο» τηλεοπτικό χρόνο.

Αρωγοί σε αυτό το ξεχείλωμα και οι πάσης φύσεως ειδικοί, κάποιοι από τους οποίους έκαναν κατάχρηση τηλεοπτικών εμφανίσεων. Ισως σύντομα στον «Εκατομμυριούχο» και το «Τοις μετρητοίς» να εμφανιστούν ερωτήσεις του τύπου:  «πόσες φορές βγήκε τον Ιούνιο στον αέρα ο κοινωνιολόγος Παρλαπιπίδης;» ή «ο ψυχολόγος Ψυχοβγαλτίδης» ή ο ιδιωτικός ερευνητής Ηρακλής Πουαρόπουλος;

Η Αννα Δρούζα με το «Μπορώ» και η Τένια Μακρή με τη συμμετοχή της στο «Από καρδιάς» του Ανδρέα Μικρούτσικου αναβάθμισαν τηλεοπτικώς την επιστήμη της ψυχολογίας ή μάλλον την κατέστησαν πιο οικεία. Ο ψυχολόγος τείνει να γίνει ένα απαραίτητο εξάρτημα των τηλεοπτικών πάνελ, όπως είναι ο αστρολόγος και ο μάγειρας για τα πρωινάδικα.

 «Ο παιδοψυχολόγος», εξηγεί ένας παρουσιαστής,  «μπορεί να καταλάβει τι ακριβώς έχει γίνει από ένα χαμόγελο, από μια έκφραση του παιδιού…» Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε! Διάγνωση και θεραπευτική πρόταση μέσα σε τρία λεπτά! Με το να αποδίδουμε θαυματουργές δυνάμεις στην ψυχολογία, την ευτελίζουμε ως επιστήμη. Είναι ανατριχιαστική η ευκολία με την οποία πολλοί αναλύουν καταστάσεις χωρίς να τους έχει δοθεί ο χρόνος να μελετήσουν το κοινωνικό φαινόμενο ή τη συγκεκριμένη περίπτωση στην οποία αναφέρονται.

Ασφαλώς, σε μια δημοκρατία όλοι έχουν το δικαίωμα να μιλούν για όλα, όμως με μέτρο και περίσκεψη. Πώς όμως είναι δυνατόν επιστήμονες άνθρωποι, δικηγόροι, πανεπιστημιακοί κ. ά., να πετούν «από κανάρα σε κανάρα», από παράθυρο σε παράθυρο, και να επαναλαμβάνουν τις ίδιες κοινοτοπίες; Μπαίνει κανείς στον πειρασμό να σκεφτεί ότι δεν διαφωτίζουν την κοινή γνώμη, αλλά χτίζουν την καριέρα τους, μανατζάρουν τον εαυτό τους.

Εικονογράφημα, "Κ", 14/6/2006