12:09 μ.μ.
Είμαστε συντηρητική κοινωνία, λένε μερικοί. Δεν έχουμε τίποτα κατά των γκέι,
αλλά όχι και να τους βλέπουμε να φιλιούνται στην τηλεόραση, έστω και στις
έντεκα το βράδυ.
Αν ήμαστε συντηρητική κοινωνία, θα είχαμε και συντηρητικές
τηλεοπτικές συνήθειες. Θα βλέπαμε μόνο σοβαρά ντοκιμαντέρ και ταινίες του
Ντίσνεϊ, οι παρουσιάστριες δεν θα εμφανίζονταν, πουρνό πουρνό ή μέρα μεσημέρι,
με αβυσσαλέο ντεκολτέ, οι παρουσιαστές δεν θα αλληλοβρίζονταν, μοντέλα και
ηθοποιοί δεν θα εμφανίζονταν ημι-ξεβράκωτες, οι θλιβερές βωμολοχικές
επιθεωρήσεις του Σαββατοκύριακου δεν θα έρχονταν πρώτες στους πίνακες τηλεθέασης,
ενώ τα ριάλιτι θα θύμιζαν κατασκήνωση προσκόπων.
Μια συντηρητική τοπική κοινωνία είναι κατά των ναρκωτικών,
αλλά δεν ανέχεται την ίδρυση ενός κέντρου απεξάρτησης στη γειτονιά της. Μια
τοπική συντηρητική κοινωνία δεν μπορεί να προτείνει για υποψήφιο βουλευτή
κάποιον που στάθηκε αφορμή να σκοτωθεί μια νέα γυναίκα επειδή οδηγούσε
μεθυσμένος. Μια συντηρητική κοινωνία δεν χτίζει αυθαίρετες βιλίτσες στα βουνά,
στους γιαλούς και στα λαγκάδια, δεν ανέχεται την κατεδάφιση της ιστορικής
μνήμης, τον αφανισμό των προσφυγικών πολυκατοικιών της λεωφόρου Αλεξάνδρας. Μια
συντηρητική κοινωνία δεν ανέχεται τη δεκαετή και πλέον καναλιών που εκπέμπουν
χωρίς άδεια ή με προσωρινή άδεια.
Μια φορά κι έναν καιρό, αν δύο άνδρες διέσχιζαν αγκαλιασμένη
την πλατεία μιας επαρχιακής πόλης, θα γίνονταν, στην καλύτερη περίπτωση,
ρεντίκολο. Σήμερα το παίζουμε «κουλ» αν δούμε δύο γκέι να φιλιούνται σε ένα
μοδάτο bar restaurant. Δεν έχουμε αντίρρηση να διακωμωδούνται οι γκέι στην
τηλεόραση, αλλά δεν θα εμπιστευόμαστε έναν γκέι δάσκαλο να διδάξει γεωμετρία τα
παιδιά μας.
Η τηλεόραση αντανακλά και καλλιεργεί έναν συντηρητισμό χωρίς
αρχές, ενίοτε και έναν προοδευτισμό χωρίς αρχές. Είμασατε συντηρητικοί
όταν μας παίρνει, όταν μας βολεύει για να επιδείξουμε την εθνική ή ηθική
ανωτερότητά μας. Αντίστοιχα, είμαστε προοδευτικοί εκεί όπου δεν μας στοιχίζει
τίποτα, όταν θέλουμε να επιβεβαιώσουμε τον κοσμοπολιτισμό και την ευρωπαϊκή
παιδεία μας. Άλλοτε το παίζουμε ανεκτικοί και φιλο-γκέι –σαν να λέμε φιλόζωοι-
και άλλοτε προτείνουμε την γκετοποίηση των ομοφυλόφιλων: να έχουν τα δικά τους
μπαρ, τα δικά τους έντυπα, το δικό τους κανάλι (στη Γαλλία λειτουργεί το
φιλο-γκεϊκό Canal Jimmy), τα δικά τους σχολεία, όπως ήδη συμβαίνει στη Νέα
Υόρκη). Να εμφανίζεται όμως πού και πού ένας γκέι-καραγκιόζης στην τηλεόραση
για να διασκεδάζουμε κι εμείς οι φυσιολογικοί.
Και η τηλεόραση καλλιεργεί τον νεο-συντηρητισμό και τη
νεο-ασυναρτησία. Έναν συντηρητισμό αρπακτικό, εγωκεντρικό, ημιμαθή και παμφάγο,
αλλά κι έναν προοδευτισμό της κλειδαρότρυπας. Η χυδαιότητα, η μικρότητα, η
απρέπεια έχουν ποτίσει τα κανάλια, δεν εντοπίζονται σε μεμονωμένα ολισθήματα
που μπορούν να διορθωθούν με λίγο «πιπέρι στο στόμα». Με την τελευταία
πολυσυζητημένη απόφασή του και ιδίως τη «συσκευασία» της (δηλαδή το «σκεπτικό»
που έμπαζε από παντού), το ΕΣΡ όχι μόνον αυτοϋπονομεύθηκε, αλλά συνέβαλε στη
«σουργελοποίηση» (βλ. προχθεσινή συζήτηση στις «Αντιγνωμίες» του Alpha) ενός
θέματος που δεν προσφέρεται ούτε για γέλια ούτε για κηρύγματα.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, «Εικονογράφημα», 15/11/2003)
0 Responses to "Συντηρητισμός χωρίς αρχές"
Δημοσίευση σχολίου