Η ζωη είναι ο πιο απρόβλεπτος σκηνοθέτης. Κατά την υποδοχή των Αμερικάνων λυτρωτών σε μια μια πόλη του βόρειου Ιράκ, ενθουσιώσεις νεαροί Κούρδοι ανέμιζαν μια αμερικανική σημαία ή μάλλον ένα λάβαρο πο απεικόνιζε έναν άνδρα με φόντο την αστερόεσσα. 

Ο εικονιζόμενος ήταν ο Ρόκι (κατά κόσμον, Σιλβέστερ Σταλόνε), γυμνόστηθος, με ορμονοθρεμμένα μπράτσα και γάντια του μποξ. Βλέποντας ότι η κάμερα καταγράφει, ένας πιτσιρικάς φίλησε με ευλάβεια τον αήττητο πυγμάχο.

Παρόμοιες παντιέρες πωλούνται και στην Αθήνα, σε περίπτερα της Πανεπιστημίου και της Αθηνάς, με τον Τσε, τον Κερτ Κομπέιν, τον Τζιμ Μόρισον. Ο Ρόκι και ο Ράμπο είναι “πασέ”… ή μήπως όχι; Κατ’ εξοχήν απελευθερωτής” ο Ράμπο, ζωντανή συμπύκνωση του σλόγκαν “κτηνώδης δύναμη, τερατώδης άγνοια” ο Ρόκι. Και στις δύο αυτές κινηματογραφικές εποποιίες, ο πρωταγωνιστής μουρμουρίζει ελάχιστες φράσεις –και αυτές καταβάλλοντας τεράστια διανοητική προσπάθεια. Θα περίμενε κανείς ότι ο Αμερικανός Ήρωας της νέας εποχής θα ήταν λιγότερο νεαρντετάλειος.

Θα ήταν ασυγχώρητη υπεροψία το να ειρωνευτούμε εκείνα τα παιδιά, που ζουν μες στη στέρηση και την καταπίεση, το να τα λοιδωρήσηυμε γιατί δεν προτίμησαν μια αμερικανική σημαία με τη μορφή του Τζέφερσον ή του Ουάσιγκτον ή γιατί ταυτίζουν την Αμερική με την κόκα κόλα και τα χάμπουργκερ και όχι με τον Γουόλτ Ουίτμαν, τον Ααρών Κόπλαντ, τον Μπρους Σπρίνγκφιλντ. Ίσως ποτέ να μη μάθουν ότι υπάρχει και μια άλλη Αμερική που δεν έχει σχέση με τη ρητορική και τη βία του πολέμου.

“Το τραγούδι του Αντώνη” των Θεοδωράκη-Καμπανέλλη είχε συνοδεύσει την είσοδο της Βόρειας Συμμαχίας στην Καμπούλ. Το “Don’t worry, be happy” θα ταίριαζε στην απελευθέρωση του Ιράκ, αφού ο Ρόκι δεν τραγουδάει* μόνο γρυλλίζε ή απειλεί.

Παρακολουθώντας προχθές το CNN, σχηματίσαμε την εντύπωση ότι όλο το σύμπαν πλέει σε πελάγη ευτυχίας. Ιρακινοί πολίτες έσφιγγαν το χέρι Αμερικανών και Βρετανών στρατιωτών, τους έλεγαν τα αιτήματά τους (“θέλουμε σχολεία”, “θέλουμε νερό”) κι εκείνοι τους χαμογελούσαν και τους διαβεβαίωναν ότι όλα θα είναι οκέι. Οι απελευθερωμένοι εξέφραζαν την ευγνωμοσύνη τους στα αγγλικά: “Θενκ γιου, μίστερ Μπους”, “Γουί αρ Αμέρικανς, γουί αρ Γιο Ες Εϊ” (είμαστε Αμερικανοί, είμαστε οι ΗΠΑ). Ο ανταποκριτής του CNN στη Βαγδάτη μετέδιδε ότι ο κόσμος είναι “πραγματικά ευτυχισμένος” (genuine happy), ότι γύρω του βλέπει “πολλή ευτυχία” (a lot of happiness)…

Όμως αρκετοί ανταποκριτές ελληνικών καναλιών, χωρίς να αποσιωπήσουν τους πανηγυρισμούς, έκαναν ρεπορτάζ και στη σκοτεινή πλευρά της Σελήνης, όπο είδαν σφραγισμένα μαγαζιά, έρημους δρόμος, κλειστά παραθυρόφυλλα και πρόσωπα συννεφιασμένα.

(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 11/4/2003)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Εικονογράφημα, Πόλεμος | 0 comments | edit