3:34 π.μ.
Πριν από 12 χρόνια, τα
βλέμματα όλου του κόσμου ήταν στραμμένα στους τηλεοπτικούς δέκτες.
Συγκλονισμένοι, βλέπαμε την πανηγυρική πτώση του Τείχους του Βερολίνου, το
συμβολικό τέλος του Ψυχρού Πολέμου. Αντίστοιχα, πριν από 10 χρόνια, εξίσου
συγκλονισμένοι, βλέπαμε από τις τηλεοράσεις μας την πτώση του Γκορμπατσόφ και
την αποκαθήλωση των συμβόλων μιας ολόκληρης εποχής. Όλοι τότε είχαμε την
αίσθηση ότι ζούσαμε ιστορικές στιγμές, ότι η ανθρωπότητα γυρίζει σελίδα. Χθες,
τη Μαύρη Τρίτη του πιο μαύρου Σεπτέμβρη του νέου αιώνα, είδαμε να καταρρέουν τα
σύμβολα της αμερικανικής οικονομικής, πολιτιστικής και στρατιωτικής ισχύος,
νιώθοντας πως ό,τι βλέπαμε δεν ήταν τίποτα μπροστά σε ό,τι μας επιφυλάσσει το
μέλλον.
Λίγα λεπτά μετά την πρόσκρουση
του πρώτου αεροπλάνου στον πρώτο πύργο του World Trade Center, όλα τα κανάλια
συνδέθηκαν με τα δίκτυα CNN, Fox NBC και Sky News, μεταδίδοντας τρομακτικές
εικόνες (εξαίρεση το Alter, που έδειχνε μια ελληνική κωμωδία). Καθώς αρχικά δεν
υπήρχαν συγκεκριμένες πληροφορίες γύρω από τα τρομοκρατικά πλήγματα, στο
σχολιασμό των Ελλήνων παρουσιαστών κυριαρχούσαν τα επίθετα («είναι τρομερό, κυρίες και κύριοι»,
«είναι απίστευτο», «έχουμε μείνει άναυδοι, εμβρόντητοι»), ενώ οι ακυριολεξίες
έδιναν και έπαιρναν. Π.χ, τα κτίρια «κατεδαφίστηκαν» και όχι «κατέρρευσαν» ή
«το κτίριο του Πενταγώνου είναι μασίφ» και όχι διάτρητο ή δαντελωτό... Και οι
Αμερικανοί, όμως, σχολιαστές ήταν εξίσου ταραγμένοι –και με το δίκιο τους οι
άνθρωποι αφού τα δραματικά γεγονότα είχάν τη μορφή αλυσιδωτής αντίδρασης.
Όσοι από εμάς δεν έχουμε ταξιδέψει στη Νέα Υόρκη και
γνωρίζουμε το Μανχάταν μόνο από τις ταινίες του Γούντι Άλεν ή τις πανοραμικές
όψεις τους στις καρτ-ποστάλ που μας έστελναν συγγενείς μετανάστες από την
Αμέρικα, είδαμε το Αμερικανικό Όνειρο να τυλίγεται στις φλόγες, τον κουρνιαχτό
να αιωρείται πάνω από την πόλη, το σάβανο της σκόνης να τυλίγει κτίρια και
ανθρώους. Οι συγκρίσεις με διάσημες χολιγουντιανές ταινίες καταστροφής ήταν
αναπόφευκτες και, μερικές φορές, οι ατάκες και οι εξυπναδούλες έπαιρναν τη θέση
της ενημέρωσης. Οι παρουσιαστές μοιράζονταν μαζί μας το σοκ που ένιωσαν, αν
και, μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, ακούστηκαν και κάποια
ψήγματα ορθού λόγου.
Η τηλεόραση, το Μέσο που συχνά λοιδορούμε (και συχνά το
αξίζει) δεν μας «ταρακουνάει» μόνο συναισθηματικά. Τα χθεσινά ερείπια, τόσο
κοντά μας σαν να ήταν εκείνα της «Ρικομέξ», διέψευσαν, με τον πιο μακάβριο
τρόπο, εκείνους που προφήτευαν το «Τέλος της Ιστορίας», ενώ πολλοί θυμήθηκαν το
Περλ Χάρμπορ. Όχι μόνο τον ιαπωνικό βομβαρδισμό, αλλά και ό,τι ακολούθησε,
δηλαδή την είσοδο των ΗΠΑ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Πριν από λίγα χρόνια, ο σουμπκομαντάντε Μάρκος, σε άρθρο
του στη «Μοντ Ντιπλοματίκ», μιλούσε για τον «Τέταρτο Παγκόσμιο Πόλεμο»,
υποστηρίζοντας ότι αυτός έχει ήδη αρχίσει (ο «Τρίτος» ήταν η εποχή του Ψυχρού
Πολέμου και των δύο υπερδυνάμεων). Οι χθεσινές εικόνες πολέμου, ιδίως αυτές που
μας έδιναν οι «επίγειες» κάμερες, έφεραν στο νου μας τον εμπρησμό του Ράιχσταγκ
που δεν τον πρόλαβε η εποχή της τηλεόρασης, αλλά στάθηκε προμήνυμα της πιο
μαύρης περιόδου του 20ού αιώνα. Τώρα ξέρουμε ποιος δέχτηκε την επίθεση,
αγνοούμε την ταυτότητα του επιτιθέμενου, αλλά φοβόμαστε ότι το πρόσωπό του θα
είναι πιο σκοτεινό από ό,τι του Τρίτου Ράιχ...
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, «Εικονογράφημα»)
0 Responses to "Μαύρη Τρίτη στην tv (12-9-2001)"
Δημοσίευση σχολίου