Η κυβέρνηση Μπερλουσκόνι επαναφέρει τη θανατική ποινή στην Ιταλία.

“Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του και τη σκούφια την ψηλή του μ΄ όλα τα φτερά…” Εξήντα χρόνια μετά το “Αλβανικό Έπος”, τα πατριωτικά τραγούδια της Σοφίας Βέμπο γίνονται ξανά επίκαιρα και το “Κορόιδο Μουσολίνι” μοιάζει να παίρνει, μέσω του Μπερλουσκόνι, την εκδίκησή του! Βέβαια, εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κοκορόφτερους ή με μελανοχίτωνες, αλλά με τα σιδερόφραχτα ιταλικά ΜΑΤ που είναι ούνα φάτσα ούνα ράτσα με τα δικά μας. Τα σύνορα της Ευρώπης είναι ανοιχτά για την κίνηση του κεφαλαίου, των υπηρεσιών και των εμπορευμάτων (έμψυχων και άψυχων), αλλά κλειστά για όσους δεν επισκέπτονται την Ιταλία για τουρισμό ή μπίζνες.

            Από μια άποψη, είναι τιμητικό το να είσαι ανεπιθύμητος στην μπερλουσκονοχώρα. Όπως οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις αφαιρούσαν την ελληνική ιθαγένεια από τους αγωνιστές της Εθνικής Αντίστασης, όπως η δικτατορία του Παπαδόπουλου έκλεινε τα σύνορα στους “ανεπιθύμητους” συμπατριώτες μας, έτσι και σήμερα η Ενωμένη Ευρώπη αφαιρεί, βίαια και συμβολικά, την “ευρωπαϊκή ιθαγένεια” από εκείνους που δεν συμμερίζονται τα οράματα της αρπακτικής καπιταλιστικής ανάπτυξης. Τώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν ξέρουμε πόσοι Έλληνες έφτασαν στη Γένοβα, πόσοι και πώς γύρισαν πίσω, τι έκβαση θα έχουν οι μεγάλες διαδηλώσεις. Ωστόσο, έχουμε πάρει μια καλή γεύση του ευρωπαϊκού μας μέλλοντος, είδαμε πώς το “κοινό ευρωπαϊκό μας σπίτι” πέφτει και μας πλακώνει.

            Δεν πρόκειται για μια τοπική εκδήλωση αυταρχισμού, αλλά για την τοπική έκφραση μιας παγκόσμιας, συναινετικής (από την πλευρά των κυρίαρχων τάξεων) επιθετικότητας, που σε άλλες περιπτώσεις εκφράζεται ακόμα πιο βίαια. Την ίδια ημέρα που οι Ιταλοί καραμπινιέροι επιχειρούσαν να πετάξουν τους Έλληνες “εισβολείς” στη θάλασσα, άλλοι τρεις Παλαιστίνιοι (ανάμεσά τους και ένα μωρό) δολοφονούνταν από επίθεση Ισραηλινών στα κατεχόμενα. Τον ίδιο μήνα που ο 19χρονος Χάνες Βέστμπεργκ τραυματιζόταν βαριά στο Γκέτεσμποργκ, τρις φοιτητές δολοφονούνταν από σφαίρες της αστυνομίας στην Παπούα Νέα Γουινέα στη διάρκεια μιας διαδήλωσης κατά της Παγκόσμιας Τράπεζας και του ΔΝΤ. Και στο μεταξύ οι Τούρκοι πολιτικοί κρατούμενοι και απεργοί πείνας λιώνουν ζωντανοί… Σε αυτή την παγκοσμοποίηση του πόνου και της κτηνωδίας αντιδρούν οι διαδηλωτές της Γένοβας και όσοι νοερά είναι μαζί τους.

(ΠΡΙΝ, “Το τέλος της αγοράς”, 22/7/2001)

Αποστολή με μήνυμα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου BlogThis!Κοινοποίηση στο XΜοιραστείτε το στο FacebookΚοινοποίηση στο Pinterest

Posted In Κινήματα/Κινητοποιήσεις, Το τέλος της αγοράς | 0 comments | edit