Άνθρωποι που τα φέρνουν δύσκολα βόλτα, που είδαν το εισόδημά τους να κόβεται στη μέση ή και ακόμα πιο κάτω, που ο τρόπος ζωής τους άλλαξε προς το χειρότερο, πάντα έχουν κάτι να πουν όχι μόνο για τα δικά τους προβλήματα, αλλά για τη δυστυχία των άλλων, του γνωστού, του συγγενή, του φίλου. Για το γείτονα που του έχουν κόψει το ρεύμα και του έχουμε παραχωρήσει μια θέση στο ράφι του δικού μας ηλεκτρικού ψυγείο ώστε να μην αλλοιώνεται το γάλα των παιδιών του. Για τον καλοντυμένο γείτονα που είδαμε να ψάχνει στον κάδο των σκουπιδιών. Για τον δάσκαλο που κάθε μέρα παραλαμβάνει τέσσερα κεσεδάκια φαγητό από το συσσίτιο της εκκλησίας. Για το συμμαθητή του παιδιού μας που τον καλούμε στο σπίτι για παιχνίδι, αλλά στην πραγματικότητα για να του προσφέρουμε ένα γεύμα χωρίς να τον προσβάλουμε. Για την ηλικιωμένη γυναίκα που, κολλημένη σε έναν τοίχο στο σταθμό του Ηλεκτρικού, μας ψιθυρίζει δειλά «εισιτήριο, μου δίνετε το εισιτήριό σας;». Φαίνεται ότι είναι παρηγορητική η διαπίστωση ότι υπάρχουν και χειρότερα.