Λένε ότι ο θάνατος ενός ανθρώπου είναι τραγωδία, ενώ ο θάνατος χιλίων είναι στατιστική. Όμως πού τελειώνει η τραγωδία, πού αρχίζει η στατιστική;
Η Βερόνα είναι πασίγνωστη αφού εδώ, σύμφωνα με τον λογοτεχνικό θρύλο, έζησαν κι έχασαν τη ζωή τους ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα. Η Τσιτανόβα είναι και αυτή μια ιταλική πόλη 40.000 κατοίκων που αυτή την εβδομάδα έγινε παγκοσμίως γνωστή για λόγους άσχετους με τη λογοτεχνία.
Το έργο του Σαίξπηρ ολοκληρώνεται με μια διπλή αυτοκτονία, που οφείλεται σε μια τραγική παρεξήγηση. Όμως η διπλή αυτοκτονία του Ρωμαίου και της Άννας οφείλεται στην πλήρη επίγνωση του οικονομικού και κοινωνικού τους αδιεξόδου. Άνευ επιδόματος άνεργος ο 62χρονος Ρομέο Σοπράντσι, με μια σύνταξη 500 ευρώ η 68χρονη Άννα, απαγχονίστηκαν αφού πρώτα έγραψαν μια επιστολή με την οποία ζητούσαν συγγνώμη για το τέλος που διάλεξαν. Στο άκουσμα της είδησης, έπεσε στη θάλασσα και πνίγηκε ο 73χρονος αδελφός της Άννας, ο Τζουζέπε. Αν ήταν σίριαλ ή ταινία, η ιστορία αυτή θα μας φαινόταν μελόδραμα της κακιάς ώρας.
Κάποιοι λένε ότι είναι λαϊκισμός το να αποδίδουμε τις αυτοκτονίες στην καπιταλιστική κρίση, στα μνημόνια και στους υπηρέτες τους. Όμως ο πιο αδυσώπητος λαϊκιστής είναι η ίδια η πραγματικότητα που όταν όταν δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να ζήσουν με αξιοπρέπεια, τους οδηγεί στην αξιοπρεπή έξοδο.
Το κρατικό κοινωνικό δίχτυ προστασίας χάνεται, αλλά και το λαϊκό δίχτυ προστασίας είναι αδύνατο. Δεν αρκούν τα κοινωνικά παντοπωλεία, τα κοινωνικά ιατρεία και φροντιστήρια: όταν όλο και περισσότεροι άνθρωποι ασφυκτιούν και πνίγονται, είναι πολύ δύσκολο αυτοί να σώσουν τους άλλους που πνίγονται δίπλα τους. Μέχρι χθες, η σύνταξη του πατέρα ή του παππού ήταν η σωσίβια λέμβος για εκατοντάδες χιλιάδες νοικοκυριά, άνεργους γονείς και νέους. Με τα χαράτσια και τις περικοπές, η οικογενειακή βάρκα μπάζει νερά, αρχίζει να βουλιάζει. Οι αντοχές εξαντλούνται, όπως και η υπομονή και η ανοχή... και ας μη γεμίζουν οι πλατείες με Αγανακτισμένους.
Πού τελειώνει η τραγωδία, πού αρχίζει η στατιστική, πόσο μακριά πέφτει η Τσιτανόβα; Ξέρουμε πια ότι η πόλη αυτή πέφτει αβάσταχτα κοντά μας και ότι το σχοινί μάς το τυλίγουν στο λαιμό αυτοί που ισχυρίζονται ότι μας σώζουν... Όμως κάθε αυτοκτονία είναι μια συλλογική ήττα, ένας αισχρός θρίαμβος των δημίων μας.

(ΠΡΙΝ, ῾Το τέλος της αγοράς῾, 7.3.13)

0 Responses to "Ρωμαίος και Ιουλιέτα εν έτει 2003"

Δημοσίευση σχολίου