7:44 π.μ.
Aρκετοί
τηλεθεατές παραπονιούνται για τα λάθη (ορθογραφικά, συντακτικά κ.ά.) που
βλέπουν ή ακούν στην τηλεόραση.
Μάλιστα,
εκείνοι που δυσφορούν και αγανακτούν με τα τηλεοπτικά μαργαριτάρια δεν
είναι μόνο οι επαγγελματίες της γραφής ή οι φιλόλογοι, που έχουν σπουδάσει τη
γλώσσα και αυτόματα εντοπίζουν τα λάθη στην προφορική ή τη γραπτή χρήση της
(στον υποτιτλισμό, στους τίτλους, στα «σούπερ»). Είναι κι εκείνοι που στα
μαθητικά τους χρόνια ίδρωσαν, μόχθησαν για να μάθουν τους κανόνες και,
επιπλέον, αισθάνονται ευγνωμοσύνη για τον Αγνωστο Εκπαιδευτικό που είχε
μοχθήσει για να τους μεταδώσει τις γνώσεις του, για να οξύνει την ευαισθησία
τους απέναντι στο λόγο.
Οι άνθρωποι
αυτοί δεν έχουν βήμα, ούτε στον έντυπο ούτε στον ηλεκτρονικό τύπο. Δεν έχουν
μπλογκ, δεν σερφάρουν στο Διαδίκτυο για να συναντήσουν και άλλους γλωσσικά
αγανακτισμένους. Συχνά τηλεφωνούν στην ΕΡΤ ή στα ιδιωτικά κανάλια ή και στις
εφημερίδες για να πουν το (συνήθως) δίκαιο παράπονό τους. Δεν είναι σωστό να
λέμε «του επικεφαλή» ή «του Ξένιου Ζευ», μας λένε, «πείτε κάτι, γράψτε κάτι». Το
μαρτυρικό και ιστορικό Χαλέπι της Συρίας έγινε «η Χαλέπιος» στους υπότιτλους
του τουρκικού σίριαλ «Σουλεϊμάν ο Μεγαλοπρεπής». Χαλεποί καιροί.
Λάθη
συνέβαιναν πάντα –και θα συμβαίνουν. Όχι μόνο στις καλύτερες ελληνικές, αλλά
και στις καλές ξένες οικογένειες. Αυτό όμως που χαρακτηρίζει την τωρινή
επιδημία λαθών είναι η απάθεια, η παραίτηση, το «δεν βαριέσαι», το «εδώ ο
κόσμος καίγεται…» Το κυρίαρχο δόγμα είναι «πιο γρήγορα, πιο εύκολα, πιο φτηνά»
και, επομένως, πιο πρόχειρα, πιο ασυλλόγιστα. Λάθη ή μάλλον αρλούμπες συναντάμε
ακόμα και σε πανάκριβες τηλεοπτικές διαφημίσεις. Π.χ., ένας φρουτοχυμός
χαρακτηρίζεται με στόμφο «πηγή σε 5 βιταμίνες». Μα κι ένας αναλφάβητος θα το
έλεγε σωστά!
Οι
τηλεθεατές αγανακτούν περισσότερο με τα λάθη στην ΕΡΤ. Όχι μόνο επειδή την
πληρώνουν, αλλά γιατί και είναι πιο απαιτητικοί απέναντί της λόγω και του
συνταγματικού της ρόλου. Όμως αυτό που μένει είναι η αίσθηση ότι κανείς δεν
νοιάζεται. Όχι πως τα γλωσσικά ολισθήματα αρχίζουν το πρωί και τελειώνουν αργά
το βράδυ. Πολλοί παρουσιαστές εκφράζονται σωστά και με ακρίβεια, συχνά ο
υποτιτλισμός είναι ακριβής όμως, όπως συμβαίνει πάντα στη ζωή, το καλό περνά
απαρατήρητο γιατί το θεωρούμε αυτονόητο. Ωστόσο, και στη δημόσια και στην
ιδιωτική τηλεόραση υπάρχει μια μικρή στρατιά αφανών που προσπαθούν να κάνουν
καλά τη δουλειά τους, συχνά σε πολύ σκληρές συνθήκες.
Τι φταίει;
Υπάρχει γιατρειά; Πόσο πρέπει να ανησυχούμε; Φταίνε όλοι και όλα (το σχολείο, η
κρίση, το «μεγάλο κράτος» κ.λπ.) και άρα δεν φταίει κανείς; Η γλώσσα είναι
ποτάμι που κυλά, λένε συχνά οι γλωσσολόγοι που ανησυχούν λιγότερο από τους
ερασιτέχνες. Η ΕΡΤ έχει μεγάλη ευθύνη καθώς τα τελευταία χρόνια δεν έχει
γυριστεί ούτε έχει καν προγραμματιστεί ένα (1) νέο ελληνικό σίριαλ… Όχι
πως στην εποχή του «Γιούγκερμαν» τα λάθη ήταν λιγότερα, αλλά μέσα από ένα καλό
σενάριο μπορεί να ξεδιπλωθεί «και» η ομορφιά της γλώσσας. Αυτή η έλλειψη είναι
ένα μέτρο της αδιαφορίας των «αρμοδίων» για τον πολιτισμό και τη γλώσσα, μια
άλλη εκδοχή του «δεν βαριέσαι».
Το θετικό
παράδειγμα έχουμε ανάγκη, όχι την αφ’ υψηλού διδασκαλία. Και είναι άχαρο, πολύ
άχαρο, αντί να απολαμβάνουμε ό,τι βλέπουμε και ακούμε, να μοιάζουμε με όρνεα
που διαγράφουν κύκλους πάνω από το τηλεοπτικό γυαλί αναζητώντας γλωσσικά
ψοφίμια.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,
τηλεοπτικό ένθετο, 14.10.2012)
0 Responses to "Αγανακτισμένοι με τα λάθη στην tv"
Δημοσίευση σχολίου