5:34 π.μ.
Οι λέξεις «θρίλερ», «Γολγοθάς»,
«σωτηρία» κυριάρχησαν στις τηλεοπτικές συζητήσεις γύρω από το σχηματισμό
κυβέρνησης συνεργασίας.
Πριν από λίγους μήνες, τα κανάλια μιλούσαν για την αραβική άνοιξη, που
πρωταγωνιστής της ήταν ο βαθύς και επί χρόνια σιωπηλός λαός της Τυνησίας, της
Αιγύπτου και άλλων χωρών. Τις δύο τελευταίες εβδομάδες ζούμε το ευρωπαϊκό
φθινόπωρο που προμηνύει έναν πολύ σκληρό χειμώνα. Μόνο που οι πρωταγωνιστές
αυτού του φθινοπώρου δεν έχουν σχέση με εκείνους της βόρειας Αφρικής.
Πάμπολλες, ατέλειωτες οι τηλεοπτικές συζητήσεις, που θύμιζαν νύχτες
εκλογών. Με το σταγονόμετρο έπεφταν οι
λέξεις «δημοκρατία», «εθνική κυριαρχία» ή «λαϊκή βούληση». Αντίθετα, οι λέξεις
«θρίλερ», «Γολγοθάς», «σωτηρία», «σοβαρότητα» και «σενάρια» ηχούσαν με ρυθμό
πολυβόλου, όπως και οι φράσεις «σταυρός του μαρτυρίου», «ματώνει, ματώνει,
ματώνει» (η κυβέρνηση), «στο παρά πέντε» (καμία σχέση με την κωμική σειρά του
Γιώργου Καπουτζίδη), «στο χείλος του γκρεμού».Τι και αν τα ελληνικά σίριαλ
φέτος έχουν καταργηθεί λόγω περικοπών; Μέρα νύχτα στις οθόνες μας ξετυλιγόταν ένα
δράμα χαμηλού προϋπολογισμού, που άλλοτε θύμιζε τις «Τελευταίες ημέρες της Πομπηίας» και άλλοτε τις
παραμονές της Αλώσεως, χωρίς όμως σκηνές δράσης.
Δεν το επινόησαν τα κανάλια το δράμα. Αυτά απλώς αξιοποίησαν την υπαρκτή
πρώτη ύλη, οργανώνοντας μια ατέλειωτη παρέλαση πολιτικών που σαν πεταλουδίτσες
πετούσαν από πάνελ σε πάνελ, μιλώντας ακατάπαυστα, πρωί, μεσημέρι και βράδυ,
επαναλαμβάνοντας τις ίδιες κοινοτοπίες, τις ίδιες βαρύγδουπες δηλώσεις. Οχι
όλοι, φυσικά. Αλλά ακόμα και οι πιο ψύχραιμοι γίνονταν ψηφίδες αυτού του
φλύαρου μωσαϊκού.
Πριν εξαγγελθεί ο σχηματισμός κυβέρνησης συνεργασίας, είχε ήδη
σχηματιστεί η τηλεόραση συνεργασίας. Οσα πολλοί πολιτικοί δεν μπορούν, δεν
τολμούν να τα πουν από τον εξώστη ή το καφενείο ή το δρόμο τα έλεγαν στη
φιλόξενη αγκαλιά των τηλεοπτικών στούντιο. Πολιτικοί (άνδρες και γυναίκες)
χρεοκοπημένοι, «ψυχές μαραγκιασμένες από
δημόσιες αμαρτίες» μάς κουνούσαν το
δάχτυλο, μας έλεγαν όχι «τρέξτε», αλλά «σωπάστε για να σωθείτε».
«Η πιο σοβαρή κρίση, η
μεγαλύτερη εθνική δοκιμασία που ζει η χώρα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο»,
σχολιάζει ένας παρουσιαστής, ενώ πολλοί επαναλαμβάνουν το αυτονόητο, δηλαδή ότι
ζούμε «ιστορικές στιγμές». Μα η «ιστορικότητα» κάθε στιγμής δεν κρίνεται εν
θερμώ, ούτε υπάρχουν στιγμές πολύ ή λίγο ιστορικές. Και αν αυτό που ζήσαμε ήταν
η μεγαλύτερη εθνική δοκιμασία, τότε τι ήταν ο αδελφοκτόνος Εμφύλιος ή η
δικτατορία των συνταγματαρχών; Από υπουργικά χείλη ακούσαμε ότι «μια κυβέρνηση
20 μηνών πάλεψε να λύσει προβλήματα 200 χρόνων, σήκωσε στους ώμους της το δράμα
δύο αιώνων», δηλαδή ένα δράμα που άρχισε πριν από την επανάσταση του 1821...
Aγωνία για το όνομα του νέου πρωθυπουργού –όχι για την πολιτική που θα
εφαρμόσει η νέα κυβέρνηση. Πολλά ονόματα
πέφτουν στο τραπέζι, μεγάλος συνωστισμός σωτήρων παρατηρείται. Εκτός από το «ποιος;», στο παιχνίδι μπαίνει και το «για πόσο;», πόσα τέρμινα θα
βαστάξει το νέο σχήμα.
Ενημέρωση δεν θέλουμε;
Eνημέρωση μας πρόσφεραν τα κανάλια, όμως ξεχειλωμένοι και πληκτικοί ήταν οι
περισσότεροι τηλεοπτικοί μαραθώνιοι, που έμοιαζαν να διεξάγονται ερήμην της
αγωνίας των πολλών. Τι άλλο να πει κανείς παρά «έτσι είναι, αν έτσι (εσείς τα κανάλια) νομίζετε». Οι γραμμές αυτές
γράφονται προτού ανακοινωθεί η σύνθεση της κυβέρνησης συνεργασίας. Αγνωστα
μέχρι στιγμής τα ονόματα, όμως το σίγουρο είναι ότι ο λαός δεν θα ξεχυθεί στους
δρόμους για να πανηγυρίσει και ότι φοβάται το «μετά» πιο πολύ από το «τώρα».
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, τηλεοπτικό ένθετο, 13/11/11)
0 Responses to "Κυβέρνηση τηλεοπτικής συνεργασίας"
Δημοσίευση σχολίου