Μαθήματα σε λυόμενο κτίριο στην Πετρούπολη

Κάποιοι μαθητές τελειώνουν το λύκειο σε ένα λυόμενο σχολικό κτίριο στην Πετρούπολη. Δίνουν πανελλήνιες, περνούν στο πανεπιστήμιο, παίρνουν πτυχίο, δίνουν εξετάσεις του ΑΣΕΠ και τελικά διορίζονται αναπληρωματικοί καθηγητές στο ίδιο σχολείο που εξακολουθεί να στεγάζεται σε λυόμενο!

Το κτίριο που στέγαζε τους μαθητές του γυμνασίου και του λυκείου υπέστη φθορές με τον μεγάλο σεισμό του 1999 και ακόμα και σήμερα πολλά παιδιά του γυμνασίου κάνουν μάθημα σε παράγκες όπου τουρτουρίζουν το χειμώνα και ζεσταίνονται αφόρητα το καλοκαίρι. Αν και το Δημόσιο έχει παραχωρήσει μια έκταση στους πρόποδες του Ποικίλου Ορους και έχει δαπανήσει και κάποια χρήματα για την ανέγερση νέου σχολικού κτιρίου, οι οικοδομικές εργασίες έχουν παγώσει, καθώς έχουν εμφανιστεί διεκδικητές του οικοπέδου, ανάμεσά τους και ένα μοναστήρι.

Την περασμένη εβδομάδα ένας καθηγητής και πρόεδρος της τοπικής ΕΛΜΕ, βλέποντας ότι το θέμα έχει «κολλήσει», πραγματοποίησε απεργία πείνας στο προαύλιο του σχολικού συγκροτήματος με σκοπό όχι μόνο να ευαισθητοποιηθούν οι αρμόδιοι και να δοθεί νέο κύμα υποσχέσεων, αλλά κυρίως να πάρουν οι κάτοικοι της περιοχής το ζήτημα στα χέρια τους και να πιέσουν για το δικαίωμα στην υγιεινή και ασφαλή στέγαση των παιδιών, πράγμα που τελικά συνέβη.

Είτε συμφωνεί κανείς με αυτή την οριακή αλλά όχι ακραία μορφή διαμαρτυρίας είτε όχι, δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει ότι τέτοια πράγματα δεν συμβαίνουν κάθε μέρα. Δεν ξέρουμε πολλούς καθηγητές που να κάνουν απεργία πείνας όχι για ένα ατομικό ή κλαδικό αίτημα, αλλά για τους ίδιους τους μαθητές τους, τους χθεσινούς και τους αυριανούς. Ωστόσο, με ελάχιστες τιμητικές εξαιρέσεις, τα κανάλια αδιαφόρησαν καθώς είχαν πολύ πιο σημαντικά θέματα να ασχοληθούν, όπως τα ρούχα που φορούσε ο Σαρμπέλ στη Eurovision ή τις δηλώσεις του επιχειρηματία της νύχτας Στηβ Κακέτση... ποιος νοιάζεται για έναν δασκαλάκο και για μερικές εκατοντάδες παιδιά στη Δυτική Αττική; Δύο φορές το ραδιόφωνο του ΣΚΑΪ έκανε ρεπορτάζ για τις παράγκες της Πετρούπολης, δίνοντας έμφαση στο ίδιο το πρόβλημα και όχι απλώς στην παλλικαριά και την αποφασιστικότητα του καθηγητή, του οποίου σκοπίμως δεν αναφέρω το όνομα καθώς ο ίδιος δεν έκανε ό,τι έκανε για την ατομική του προβολή.

Αν όμως ο καθηγητής δεν προχωρούσε σε απεργία πείνας, αλλά εμφανιζόταν στην εκπομπή της Αννίτας Πάνια και χοροπηδούσε σαν κατσίκι και τραγουδούσε «Ο Παρασκευάς βας βας», μέσα σε λίγες ημέρες θα τον  ήξερε η μισή Ελλάδα.

Η κουλτούρα του βαρβαρότητας και του «βας βας» δεν επηρεάζει μόνο το τραγουδάκια που ακούμε ή δεν ακούμε, αλλά και το βλέμμα με το οποίο βλέπουμε ή παραβλέπουμε ό,τι συμβαίνει στην πραγματική ζωή. Η αυτονόητη (και άλλο τόσο εύκολη) κριτική της τηλεοπτικής γελοιότητας μας προσφέρει μια ψευδαίσθηση υπεροχής. Τουλάχιστον «εμείς» δεν έχουμε πέσει τόσο χαμηλά! Και μερικές φορές αυτό προσπερνάμε ή αποσιωπούμε μπορεί να είναι πιο σημαντικό από ό,τι δικαιολογημένα καυτηριάζουμε.

Και μια λεπτομέρεια: τόσο πολύ η αίσθηση της προσωρινότητας έχει διαποτίσει τη ζωή των νέων της περιοχής, που η τοπική ποδοσφαιρική ομάδα ονομάζεται «Λυόμενοι» (όχι πάντως Προμηθείς).

(Καθημερινή, "Εικονογράφημα", 23/5/2007)