3:17 π.μ.
Δίχως
χάρη, δίχως τέρψη, δίχως χαρά, έφτασε η ημέρα των εκλογών. Δίχως κλάκες, δίχως
ντόρο και φαντασία. Αλλά και δίχως εντάσεις και ακρότητες, δίχως μικρούς και
μεγάλους διχασμούς, παρά τις περιοδικές κορόνες και τις ανούσιες κόντρες
κάποιων κομματικών στελεχών. Γενικά ένα «δίχως», ένα «άνευ».
Κάτω
από την αρυτίδωτη επιφάνεια δεν κοχλάζουν τα πολιτικά μίση και πάθη, αλλά χορεύουν
εκατομμύρια ευρώ που περιμένουν τη διαχείρισή τους. Αυτός ο χορός, αυτή η
υπόσχεση του χορού και όχι τόσο ο κομματικός πατριωτισμός ή η αφηρημένη δίψα
για εξουσία δονεί τις καρδιές πολλών υποψήφιων δημοτικών αρχόντων – τουλάχιστον
αυτό υποψιάζονται πολλοί, παρασυρμένοι, έστω, από θεωρίες συνωμοσίας. Ακόμα
όμως και αν συμβαίνει κάτι τέτοιο, αξίζει να αναρωτηθούμε γιατί οι θεωρίες
αυτές βρίσκουν έδαφος. Πάντως, όχι γιατί ο Ελληνας είναι από τη φύση του
επιρρεπής στον λαϊκισμό και στα σενάρια πολιτικής φαντασίας.
Ξεφυλλίζοντας
βιβλία για την παλιά «καθημερινότητα» του τόπου μας, αντικρίζουμε εικόνες και
περιγραφές προεκλογικών περιόδων που θυμίζουν ανατολίτικο παζάρι: παραπήγματα,
πανό, ντουντούκες, κόσμος και ντουνιάς. Σήμερα τα περίπτερα είναι ντιζαϊνάτα
και λειτουργικά και αν έλειπαν τα πρόσωπα των υποψηφίων, θα νόμιζε κανείς ότι
φιλοξενούν μια ανθοκομική έκθεση ή μια έκθεση βιολογικών προϊόντων.
Οποιος
διεκδικεί την εκλογή ή έστω μια αξιοπρεπή παρουσία δεν πηγαίνει ξυπόλυτος στα
αγκάθια. Εταιρείες προβολής και προώθησης επιμελούνται τη δημόσια εικόνα των
υποψηφίων. Ετσι, όλοι εμφανίζονται σίγουροι και ατσαλάκωτοι, ενώ ακόμα και το
χαμόγελό τους είναι υπεύθυνο: δεν χάσκουν, στοχάζονται. Συχνά μια τρίχρωμη
διακομματική γέφυρα –μια πινελιά μπλε, μια γαλάζια και μια κόκκινη– κοσμεί τα
ιλουστρασιόν φυλλάδια των υποψηφίων. Πολλές προτάσεις, πολλά προγράμματα, πολλή
συνέπεια και όρεξη για δουλειά, πολλά οράματα. Οι επαγγελματίες οραματιστές
διαδέχτηκαν τους «οπτασιαστάς» του Εμμ. Ροΐδη.
Τα
ψώνια, οι γραφικοί ή οι «ωραίοι τρελοί» δεν χωρούν στις εκλογικές αναμετρήσεις
της νέας εποχής, δεν τα σηκώνει το γυάλινο μπαλκόνι. Δεν χωρούν και τα
συνθήματα του τύπου «Πέσε κάτω, αρχηγέ!». Από τον 19ο αιώνα κάποιοι «ιστορικοί»
τρελοί έδιναν δυναμικό παρών στις εκλογές. Μπαλωμένη βελάδα, τρύπιο ψηλό καπέλο
και στο στήθος κρεμασμένα τενεκεδάκια – τα παράσημα! Υποσχέσεις για φτηνό ψωμί,
φτηνά φασόλια («θα φάτε, βρε μασκαράδες, θα φάω κι εγώ»). Σήμερα τους
ψωνισμένους τούς απορροφά η τηλεόραση με εκείνες τις εκπομπές που εμπορεύονται
όχι μόνο τον πόνο, αλλά και τη μεγαλομανία, τον παροξυσμό, την τρέλα των
συνανθρώπων μας. Αυτοί που κάποτε έδιναν την αθώα τους παράσταση στην πλατεία
του χωριού –και το χωριό τούς λοιδορούσε αλλά και τους προστάτευε– σήμερα
βγαίνουν στα κανάλια, που τους πληρώνουν μερικές δεκάδες ευρώ για να
διασκεδάζουν εμάς τους γνωστικούς.
Εκλογές αποστειρωμένες,
εκλογές του σωλήνα. Υποψήφιοι συμπαθείς και λιγότερο συμπαθείς. Γλιτώσαμε από
το «χύμα», από τον ερασιτεχνισμό, από τις αγριότητες, ή και τη βαρβαρότητα του
παρελθόντος, όμως υπάρχει μεγαλύτερη βαρβαρότητα από την πλήξη; Επιθυμητό το
ήπιο κλίμα, όμως η ανία δεν είναι μόνο σημάδι του θανάτου της τέχνης, αλλά και
της πολιτικής. Μόνο που η πολιτική κάποτε εκδικείται τους νεκροθάπτες της.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, “Αποτυπώματα”)
0 Responses to "Εκλογές χωρίς χαρά (15-10-2006)"
Δημοσίευση σχολίου