11:08 μ.μ.
Πολύ αλάτι στους δρόμους,
αλλά το αττικόν άλας απόν
Ο πρωτόγονος άνθρωπος
φοβόταν τα αστραπόβροντα, τα άγρια ζώα, τα ξωτικά, τα πνεύματα του δάσους και
του γιαλού, φοβόταν το άγνωστο. Έτσι κατέφευγε στον μάγο της φυλής, στους
μάντεις και στις θυσίες για να ξορκίσει το κακό.
Οι φόβοι του σύγχρονου
τηλεθεατή παρουσιάζουν μεγαλύτερη ποικιλία. Μέσα σε ένα μόνο μήνα, τον
Ιανουάριο, μικροί και μεγάλοι φόβοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλον. Οι μάγοι της
φυλής μάς προειδοποίησαν να φυλαγόμαστε από τον Ρώσο δραπέτη, το σεισμό, τα
πουλερικά, τους ληστές τραπεζών, τα φιστίκια, το νερό της βρύσης και,
τελευταίος κρίκος στη φοβική αλυσίδα, το χιόνι.
Όταν χιόνιζε, ο Ηλεκτρικός
λειτουργούσε όλη τη νύχτα. Χιλιάδες άνθρωποι, κυρίως νέοι και μαθητές, ανέβαιναν
στο Ηράκλειο, στο Μαρούσι, στην Κηφισιά, γέμιζαν τις καφετέριες, έπαιζαν
χιονοπόλεμο, τραβούσαν μετά μανίας φωτογραφίες με το κινητό τους, έστελναν
εικονομηνύματα στους φίλους τους. Γονείς και παιδιά βγήκαν στο πάρκο (έστω, στη
διαχωριστική νησίδα) της γειτονιάς, έφτιαξαν χιονάνθρωπο, ζευγαράκια
αντάλλασσαν φιλιά με γεύση χιονονιφάδας. Βαδίζοντας ανάμεσα στον κόσμο, άκουγε
κανείς σκόρπιες κουβέντες: «Καιρός για φασολάδα... Θυμάσαι τον τραχανά που τρώγαμε στο χωριό;
Πάμε να πάρουμε μια ρέγκα… Λουκουμάδες, να φτιάξουμε λουκουμάδες».
Aρκετοί μαζεύτηκαν γύρω από
το τζάκι ή πήγαν στο σπίτι ενός γείτονα που είχε τζάκι, έψησαν λουκάνικα, ήπιαν
κρασί, κονιάκ… και δεν μιλάμε για καταχρήσεις, αλλά για τις απλές μικρές
καθημερινές χαρές της ζωής, οι οποίες όμως ήταν εξόριστες από την οθόνη της
τηλεόρασης. Ασφαλώς πολλοί ταλαιπωρήθηκαν, όμως πολύ περισσότεροι ήταν εκείνοι
που ξέκλεψαν λίγο χρόνο για να παίξουν, να τεμπελιάσουν, να ανταλλάξουν λίγα
λόγια με άλλους ανθρώπους. Η ανθρώπινη ζεστασιά, το πιο ανεκτίμητο δώρο,
βρίσκει τρόπους και εκδηλώνεται ακόμα και στο πιο αντίξοο, το πιο ψυχρό
περιβάλλον.
Δελτία πανικού και όχι
δελτία ειδήσεων προβάλλονταν τις μέρες του χιονιού. Ένα γαϊτανάκι
αλληλοκατηγοριών ανάμεσα σε πολιτικούς («το δικό μας χιόνι ήταν πιο πολύ», «ο δικός μας μηχανισμός
λειτούργησε πιο αποτελεσματικά»), οι οποίοι βρήκαν την ώρα και τη στιγμή για να
αποδείξουν τις επικοινωνιακές τους ικανότητες. Ο καλός ο καπετάνιος στην οθόνη
–και όχι στη φουρτούνα- φαίνεται.
Και οι παρουσιαστές-σχολιαστές, οι μάγοι της φυλής έδιναν
μαθήματα μετεωρολογίας, οδηγικής συμπεριφοράς, «ξεμποτιλιαρίσματος» στα Τέμπη,
μέχρι και αναστήλωσης των πεσμένων πυλώνων στην Κεφαλονιά.
«Γιατί δεν είχατε εγκαταστήσει πυλώνες νέου τύπου;» ρωτάει
μια παρουσιάστρια με ύφος ηλεκτρολόγου-μηχανολόγου έναν τεχνικό της ΔΕΗ.
«Μα δεν υπάρχουν πυλώνες παλαιού και νέου τύπου», της
απαντά σαστισμένος. «Οι πυλώνες κατασκευάζονται ανάλογα με τις ιδαιτερότητες
κάθε περιοχής».
Δύο φορές σαστισμένός και ο τηλεθεατής που εδώ κι ένα μήνα
παρακολουθεί τηλεοπτικά μαθήματα δραπετολογίας, σεισμολογίας, κτηνιατρικής και
αποκατάστασης βλαβών δικτύου.
Χιλιάδες τόνοι αλατιού απλώθηκαν στους δρόμους της Αττικής,
όμως το αττικόν άλας ήταν (και είναι) δυσεύρετο στην τηλεόραση. Μέσα από την
οθόνη ξεπροβάλλει ένα τεντωμένο δάχτυλο που καταγγέλλει , για λογαριασμό του
πολίτη-τηλεθεατή, τους πάντες και τα πάντα: τη Σιβηρία, το χιόνι, τα γκρέιντερ,
το αλάτι, τις μη αλυσοδεμένες ρόδες, τους πρώην, τους νυν και τους επόμενους
κυβερνήτες. Επομένως, για να διασταυρωθούμε, έστω και φευγαλέα, με τη χαρά τη
ζωής, τη χαρά του χιονιού, θα πρέπει πρώτα να κλείσουμε την τηλεόραση.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, ένθετο tv, 5/2/2006)
0 Responses to "Xιόνι χωρίς χαρά"
Δημοσίευση σχολίου