Ανάμεσα
στο κοινό του «Debate» (Mega ,7.2) ήταν και μια εργάτρια 30 ετών. Όταν ήρθε
η σειρά της να υποβάλει μια ερώτηση στο πάνελ (Χάρρυ Κλυνν, Κίμων Κουλούρης,
Βύρων Πολύδωρας), η φωνή της κόπηκε και την πήραν τα κλάματα. “Είμαι νέος
άνθρωπος και νιώθω άχρηστη…» Εδώ κι ένα
χρόνο είναι άνεργη, εξήγησε. Έχει στείλει του κόσμου τα βιογραφικά, έχει κάνει
αναρίθμητα τηλεφωνήματα απαντώντας σε μικρές αγγελίες, αλλά πάντα παίρνει
αρνητική απάντηση. Βλέπετε, η κυρία αυτή έχει τρία θανάσιμα ελαττώματα: πρώτον,
δεν είναι πολύ νέα («θέλουν κοπέλες μέχρι τα 25), δεύτερον είναι παντρεμένη
(άρα υπάρχει κίνδυνος να μείνει έγκυος και να ζητήσει άδεια μετ’ αποδοχών),
τρίτον, είναι Ελληνίς («προτιμούν να παίρνουν χωρίς
ένσημα»).
Η
γυναίκα αυτή δεν πήγε σε κάποιο ριάλιτι για να ζήσει μια πρωτόγνωρη εμπειρία.
Δεν πήγε στα «Παρατράγουδα» της Αννίτας Πάνια για να κερδίσει λίγα «ευρώπουλα»,
ούτε στο «Μπορώ» της Άννας Δρούζα για να πει τον πόνο της, δηλαδή ότι ενώ βιολογικά
«μπορεί», δεν τολμά να κάνει ένα παιδί. Πήγε σε μια πολιτική εκπομπή για να πει
ότι εργάζεται από 16 ετών, ότι «και οι εργάτες προσφέρουν στην κοινωνία».
«Στο
σούπερ μάρκετ», είπε, «βάζω δύο πράγματα, μετά τα βγάζω». Ίσως αυτή η φράση να
μοιάζει ασυνάρτητη όμως συχνά, μπροστά στα ράφια ή στο ταμείο, παρατηρούμε τη
μετέωρη κίνηση του καταναλωτή, που βάζει ένα προϊόν στο καλάθι και μετά,
συνειδητοποιώντας την τιμή του και το νοερό άθροισμα το αφαιρεί. Μια αβέβαιη
κίνηση, που δεν την καταγράφουν τα γκάλοπ και οι στατιστικές. Να το πάρω, να
μην το πάρω; Να του πω να μου κόψει μισό κιλό παϊδάκια... και τι θα κάνω αν
βγουν πιο βαριά στο ζύγισμα;
Συγγνώμη,
συγγνώμη, έλεγε και ξανάλεγε. «Άλλοι πρέπει να σας ζητήσουν συγγνώμη», είπε η
παρουσιάστρια Όλγα Τρέμη –το μόνο που μπορεί να πει κανείς σε τέτοιες
περιπτώσεις χωρίς να φανεί κάλπικος και γελοίος. Δύο καλεσμένοι αντέδρασαν
ποιητικά: «Κάθε δάκρυ σου είναι μια μαχαιριά στην καρδιά μου», είπε ο ένας.
«Υποκλινόμαστε μπροστά σ’ αυτό το δράμα», είπε ο άλλος.
Ήταν
μια από τις λιγοστές φορές που ένα αεράκι αληθινής ζωής, έστω και πικρό, φύσηξε
στο στούντιο και στις οθόνες μας. Αυτός ο λόγος ο ραγισμένος, ο γεμάτος
κόμπους, λυγμούς, συγγνώμες και παράπονα, ακυρώνει τις διακηρύξεις περί νέας
εποχής, νέας πορείας και νέων ιδεών. Όχι πια «με τον ήλιο τα βγάζω, με τον ήλιο
τα μπάζω», αλλά με το ένα χέρι τα μπάζω, με το άλλο τα βγάζω.
Σχεδόν
κάθε οικογένεια σηκώνει «συμμετοχικά» το βάρος ενός άνεργου νέου ή και
μεσήλικα. Μωρουδιακά και πάμπερς πληρώνονται με συντάξεις του ΟΓΑ, ενώ ο
συνταξιούχος παππούς συχνά τσοντάρει για να σπουδάσει το παιδί σε κάποιο
κόλετζ, ελληνικό ή αγγλοσαξονικό. Η οικογενειακή αλληλεγγύη, όπου και όταν
υπάρχει, και όχι η έγνοια του κράτους είναι αυτό που εμποδίζει την κατάρρευση
του κοινωνικού οικοδομήματος, είναι αυτό που κρύβει την εξαθλίωση.
Σε
ποιον αιώνα ανήκει αυτή νέα γυναίκα; Στον 20ό, στον 21 ο ή στον αιώνα του
Ντίκενς; Την απάντηση την έχει δώσει, με χιούμορ που σπάζει κόκκαλα, ο Γιώργος
Μητσικώστας (Alter): «Άνεργος, το επάγγελμα του μέλλοντος».
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ,
«Εικονογράφημα»)
0 Responses to "«Άνεργος, το επάγγελμα του μέλλοντος» (10.2.04)"
Δημοσίευση σχολίου