1:26 π.μ.
 |
| Βλέμματα γεμάτα ένταση. |
Μια από τις πιο κωμικές
δραματικές ελληνικές σειρές της φετινής σεζόν είναι ο «Μαύρος ωκεανός» του ΑΝΤ1, που
αναφέρεται στον «καταραμένο» έρωτα δύο Ελλήνων με φόντο τη Μαύρη Ήπειρο.
Ως συνήθως, οι πρωταγωνιστές μιλούν κυρίως για τον ψυχικό τους κόσμο, για το μπερδεμένο «μέσα τους» και όχι για μπίζνες, οικογένειες, σπουδές, παιδιά και άλλα πεζά πράγματα της ζωής. Και μιλούν ακατάσχεται, αναλύοντας συναισθήματα, διατυπώνοντας υποθέσεις («δεν ξέρω ποιος είσαι, Νίκο, ποιος πραγματικά είσαι»), απολαμβάνοντας τα αδιέξοδά τους. Ο κεντρικός ήρωας, ο Νίκος, είναι ένας μελαχρινός Έλληνας γαιοκτήμονας με σκοτεινό παρελθόν, μόνιμος κάτοικος Κένυας. Δύο γυναίκες, η Ράντα, μια μιγάς καλλονή που μιλάει τέλεια ελληνικά, και η Λίνα, μια ξανθιά Ελληνίς συγγραφέας, ερίζουν για την καρδιά του, ενώ ένας τίμιος Αθηναίος επιχειρηματίας προσφέρει στην ονειροπαρμένη συγγραφέα ένα τίμιο μέλλον. Τι θα κάνει εκείνη; Θα υποκύψει στη γοητεία του ζην επικινδύνως; Θα εγκαταλείψει και τους δύο μνηστήρες και θα χτυπήσει Νόμπελ λογοτεχνίας; Η απάντηση θα δοθεί Παρασκευή οπότε λήγει και το σίριαλ.
«Το κάνατε;» ρωτάει με απελπισία ο απατηθείς Αθηναίος τη Λίνα
κι εκείνη απαντά ποιητικά: «Βρεθήκαμε...» Βλέπετε, όταν βρισκόμαστε στην
Αφρική, οι ηθικοί κώδικες αλλάζουν. Γιατί, όπως λέει η λευκή Λίνα, η Αφρική
«είναι μια ήπειρος πολύ όμορφη και πολύ άγρια, ένα μέρος για τους ανθρώπους που
έχουν αφήσει πίσω τους τον πολιτισμό και την ηθική. Κι εγώ, δυστυχώς, δεν ανήκω
σ’ αυτή την κατηγορία». Η Ράντα συμφωνεί: «Το σωστό είναι για εσάς τους
λευκούς. Για εμάς [τους Αφρικανούς] αυτά δεν έχουν σημασία. Σημασία έχει αυτό
που νιώθουν μέσα μας». Και ο ακαταμάχητος Ελληνοκενυάτης εραστής, που κατά
βάθος δεν είναι κακό παιδί, πηγαίνει με το τζιπ του στη σαβάνα να σκεφτεί,
λέγοντας: «Να δω τι θα κάνω με τον εαυτό μου!» Κοπάδια ελέφαντες, αντιλόπες και
άλλα ζωντανά τον προσπερνούν, όμως εκείνος δεν δίνει καμία σημάδι, γιατί είναι
βυθισμένος στις σκέψεις του όπως ποτέ δεν βυθίζονται οι κοινοί θνητοί, κυρίως
οι Αφρικανοί, που ζον με το ένστικτο και επισκέπτονται τον μάγο της φυλής για
να επικοινωνήσουν με τα πνεύματα των νεκρών και να λύσουν τα προσωπικά τους.
Κανείς δεν περιμένει από μια τουριστική σαπουνόπερα να
ενημερωθεί για τη γεωστρατηγική σημασία της Αφρικής, μια ήπειρο που η νέα
παγκόσμια τάξη έχει χαρακτηρίσει αναλώσιμη, που σπαράσσεται από τους εμφύλιους
πολέμους, την πείνα, τις επιδημίες. Ωστόσο, είναι άδικο το πικρό βασίλειο της
ορφάνιας (12,5 εκατ. αφρικανόπουλα έχουν χάσει τον έναν ή και τους δύο γονείς εξαιτίας
του aids) να γίνεται φαντασμαγορική γλάστρα για τα ρωμαίικα πάθη. Αιώνες
ολόκληρους η Ευρώπη έβλεπε στην Αφρική τον «πρωτόγονο άνθρωπο, την ανθρωπότητα
πριν από τις απαρχές της ιστορίας, τις κοινωνίες που φυτοζωούν στην αυγή του
χρόνου» (Edward Said, Κουλτούρα και ιμπεριαλισμός, εκδ. Νεφέλη). Το «Μαύρος ωκεανός»
δεν είναι τυπικά ρατσιστικό, δεν βλέπει τους μαύρους σαν «νωθρά δίποδα κτήνη»,
όπως οι κλασικοί Ευρωπαίοι αποικιοκράτες, αλλά σαν συμπαθητικό ντεκόρ για να
εκφραστεί το «μέσα μας». Γιατί εμείς οι Έλληνες διαπρέπουμε στο εξωτερικό, όχι
μόνον επιχειρηματικά ή ακαδημαϊκά, αλλά και αισθηματικά. Αρέσουμε, αρέσουμε
πολύ, στη Δύση και στην Ανατολή και στη δόλια Αφρική.
(ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, «Εικονογράφημα», 21/12/01)
0 Responses to "Ρωμαίικα πάθη στην Αφρική"
Δημοσίευση σχολίου