Τα λουτρά του Καϊάφα συνίστανται για εκείνους που έχουν ανάγκη από «ανάπαυση, βελτίωση και θεραπεία», γράφει η εγκυκλοπαίδεια του Ηλίου.











Με ικανοποίηση και, σε λίγες περιπτώσεις, με αμήχανη ουδετερότητα παρουσίασαν τα δελτία την είδηση για τον διορισμό του πρώην υπουργού Οικονομικών της Ιταλίας, Τομάζο Πάντοα Σκιόπα, στη θέση του οικονομικού συμβούλου του πρωθυπουργού.







Δεν μας μαύρισαν, αλλά μας ζέσταναν την ψυχή οι «Λουόμενοι» της Εύας Στεφανή, ένα ντοκιμαντέρ του 2008 που προβλήθηκε προχθές στο «Doc on air» (ΕΤ1). Η ταινία, ένα οδοιπορικό σε αρκετές ελληνικές λουτροπόλεις, δίνει ιδιαίτερη έμφαση στις εφήμερες κοινότητες των ηλικιωμένων επισκεπτών τους. Εδώ πρωταγωνιστεί η (προσωρινά) χαρούμενη τρίτη ηλικία, την οποία η τηλεόραση συνήθως απεικονίζει σκυφτή, φοβισμένη, στριμωγμένη, πότε να κλαψουρίζει για το άκαρδο παρόν και πότε να νοσταλγεί το χθες.






Tόμας Τζέιν, Τζέιν Άνταμς
Αναρωτιέται κανείς αν οι αλλαγές που φέρνει η κρίση στη ζωή μας θα αποδοθούν τηλεοπτικά με κέφι και φαντασία ή με μιζέρια και κοινοτοπίες.




Ούρλιαζε, χτυπιόταν ένας από τους φορτηγατζήδες που είχαν συγκεντρωθεί την Πέμπτη έξω από το υπουργείο Μεταφορών, απελπισμένος δεν μπορεί πια να κληροδοτήσει στα παιδιά του ένα άυλο, αλλά πολύτιμο περιουσιακό στοιχείο: τη χρυσοπληρωμένη άδεια φορτηγού. «Τι θ’ αφήσω στα παιδιά μου; Τι θ’ αφήσω στα παιδιά μου;» έλεγε και ξανάλεγε.







Η ταινία «Το αμαξάκι» (1957) ήρθε στον νου μου με αφορμή τα όσα λέγονται αυτές τις μέρες στα δελτία γύρω από την απεργία και, στη συνέχεια, την επιστράτευση των ιδιοκτητών φορτηγών. Εδώ ο Ορέστης Μακρής υποδύεται τον κυρ Ανέστη, τον αμαξά που δεν θέλει να αλλάξει επάγγελμα, αν και η άμαξά του είναι πια ένας τεχνολογικός δεινόσαυρος.